پاک‌نویس

سه ماه …

این را بارها زیر لب زمزمه میکنم٬ از خودم میپرسم: میدانی سه ماه یعنی چقدر؟ چند روز؟ چند ساعت؟ چند دقیقه؟

مثل بچه ها با انگشت های دست میشود حساب کرد؟ حساب کردم٬ نشد٬ نمیتوانم٬ اصلن مقیاس ها فرق میکند٬ اصلن سه ماهی که گذشته است سه ماه تقویمی نبود٬ سه ماهِ نوری هم نبود٬ سه ماهِ دلی بود …

سه ماه دلی میدانی چقدر است؟ میدانی چقد طول میکشد؟ من این را خوب میدانم٬ به اندازه سه ماه دلتنگیِ لحظه به لحظه…

سه ماه انتظار و دلتنگی برای زل زدن به چشمهایی که زندگی ات درون آن ها جریان دارد٬ سه ماهی که روز های تقویمش را حفظ شده ای بس که دنبال تعطیلی گشتی تا برای یک روز هم که شده لذت زل زدن در آن چشم ها را بچشی …

راستی! گفتم انگشتان دست!

سه ماه است که مرکز ثقل آرامشم٬ حلقه ی انگشت دست چپم است …

«وقتی هست، چه نیازی به نوشتن؟»

مدتی‌ه بعد از ورود به مدیریت وبلاگ و آماده شدن برای نوشتن پست جدید، این جمله رو با خودم میگم و صفحه رو می‌بندم.

چه سعادتی بهتر از این که عاشقانه‌ترین پیمان زندگی‌ام را با او در جوار کریمه‌ی اهل بیت (س) در شب ولادت جدش رسول خدا (ص) و امام جعفر صادق (ع)، بستم …

شب ۱۷ ربیع الاول ۱۴۳۳ مصادف با ۲۰ بهمن ۱۳۹۰ بماند در ذهن تاریخ … در قلب من … در قلب او … تا یادمان نرود بهترین شب عمرمان …

شاید تا حالا هر پستی با این عنوان و با این مضمون نوشتم همه‌ش در مورد روزهای سخت زندگیم بوده و گله وشکایت ازش. ولی این بار فرق میکنه. این بار می‌تونم بگم بهترین روزای عمرم رو دارم میگذرونم الان، در کنار درگیری‌های همیشگی کار و مشغله‌های روزمره، یه احساس آرامش عجیبی دارم که هیچ‌وقت تا حالا تجربه‌ش نکردم. این روزا خیلی بیشتر از همیشه دست خدا رو بالا سرم حس میکنم. یه کارایی با زندگیم کرده، یه اتفاقاتی رو برام رقم زده که مطمئنم دست خودم بود هیچوقت این اتفاقات نمی‌افتاد و کارهام در این حد درست نمی‌شد.

یه جور خاصی‌‌ام این روزا، نمی‌دونم چه‌جوری ولی شبیه هیچ‌کدوم از روزهای تکراری گذشته‌م نیستم. حس‌هایی رو تجربه می‌کنم که برام تازگی دارن، کارایی انجام می‌دم که تا حالا انجام ندادم.

این روزها برای همه‌ی جاهای خالی عبارات ذهن‌م کلمه‌ی مناسب پیدا کردم… برای همه‌ی جاهای خالی روزهای زندگیم …

امسال برای ۲۵مین بار ۲۳۹مین روز سال رو تجربه کردم، همین‌جوری بدون اینکه اصلن بدونم کی و چجوری اتفاق افتاد. چند سالی میشه که از رسیدن این روزها بیشتر از احساس خوش‌حالی، احساس ترس بهم دست می‌ده، ترس از دست دادن این روزهای جوونی. امسال از اون قله‌ی‌ای  که پارسال گفتم شروع کردم به پایین اومدن اما از یه چیزی راضی‌ام، اونم این‌که هدف داشتم تو همه‌ی این سال‌ها، روزهام بی هدف نبود، بیهوده نبود.

مهم‌ترین چیز برا تو روزای تولدم اینه که بدونم کیا به یادم بودن، اصلن برام مهم نیست گرفتن هدیه و جشن تولد و اینا، با یه اس‌ام‌اس تبریک هم شاد میشم. ممنونم از همه‌ی دوستانی که به یادم بودن و با تبریک‌هاشون خوش‌حالم کردن. دوستای خیلی خوبی دارم.

پ.ن: برام دعا کنید سال آینده اینجا فقط حرفای خوب بزنم، واقعن شاد باشم و نترسم از رسیدن روز تولدم.

خیلی سخت‌ه که بعضی وقتا فقط از ترس «لا تقنطوا من رحمة الله» صدات در نیاد …

«به نام آن که نامش سلام است و یادش آرامش دل…
دوست آسمانیِ شما، شهید گمنام، بهشت زهرا، قطعه‌ی ۵۰، ردیف ۳۲، شماره‌ی ۲۰٫ هر وقت دل‌تان هوای آسمان کرد، سلام ما را به دوست‌تان برسانید»

میان انبوه اس‌ام‌اس‌های تبلیغاتی بانک‌ها و نمایشگاه‌ها و اپراتور‌های تلفن همراه، تنها شاید یه همچین اس‌ام‌اس‌ی یه آرامش و نشاط خاصی به آدم بده.

طرحِ خیلی جالب‌ی‌ که لابه‌لای وب گردی‌هام بهش برخوردم. روز و ماه تولدتون رو با فرمت روز به صورت عددی و ماه به صورت حروفی (برای من: ۲۳ آبان) به شماره ۳۰۰۰۸۱۳۰۰۰۸۱۳۰ بفرستید تا یک شهید که روز و ماهِ تاریخ شهادت‌ش با روز و ماهِ تاریخ تولد شما یکی‌ه به عنوان دوست آسمانی بهتون معرفی بشه. نمی‌دونم سیستم پاسخ‌گویی‌شون چجوری‌ه ولی یکی دو روز طول می‌کشه تا جواب اس‌ام‌اس‌تون بیاد. ولی یه دوست شهید داشتن ارزشش رو داره به نظرم. نداره؟

یه وقتایی هست که دو دستی دامن لطف و کرم خدارو می‌گیری و ول نمی‌کنی، یه خواسته‌ای ازش داری که کلی نذر و نیاز می‌کنی تا برآورده شه ولی هیچ اتفاقی نمی‌افته, شاکی می‌شی, فکر می‌کنی خدا صدات رو نمی‌شنوه, بیشتر اصرار می‌کنی اما فایده‌ای نداره.

به قول اون شعره: خدا کارش درست است این و آن را خوب میسازد…

«جوان‌ها باید در ازدواج از سنت امام علی(ع) و حضرت زهرا (س) پیروی کنند»

«شما ببینید چقدر ازدواج این دو بزرگوار ساده بود. خوب است که جوانان ما هم الگو بگیرند از این عزیزان»

«مهریه‌ی حضرت زهرا (س) ۵۰۰ درهم بود، جهیزیه‌ی بانو یک پیراهن به ارزش ۷ درهم، یک روسری به ارزش ۱ درهم، یک حصیر و … بود»

«چقدر پسندیده است که جوان‌های ما که ازدواج می‌کنند این چیزها را در نظر بگیرند و از تشریفات دوری کنند»

این‌ها نمونه‌ای از هزاران حرف و حدیث‌ه که سال‌هاست تو گوش من و شمای جوون خونده می‌شه و همیشه و در هر موقعی تکرار می‌شه. مخاطب همه‌ی این حرفا جوونا هستن. جوون! ازدواج رو ساده بگیر، جوون! از تشریفات دوری کن، جوون! زود ازدواج کن و …

درسته، شاید خیلی از جوون‌ها یه همچین مشکلاتی رو خودشون برای ازدواج خودشون درست کنن. ولی شده یک‌بار هم یکی بگه: «پدران و مادرانی که دختر دم بخت دارید، پدران و مادرانی که پسر در سن ازدواج دارید، رسول خدا (ص) رو الگوی خودتون قرار بدید تو سهل و آسون گرفتن ازدواج فرزندتون؟ پدران و مادران از تشریفات دوری کنید، شرایط سخت برای ازدواج دختر و پسرتون نذارید. به قول خودمونی‌تر سنگ نندازید سر راه‌شون. هیشکی اول زندگی همه چی تموم نیست، هیشکی اول زندگی تو رفاه نیست. خودتون مگه چطوری بودید؟» شده کسی یه همچین حرفی بزنه تو این‌جور مواقع؟ به نظرم آمار جوونایی که درگیر این مسائل و مشکلات برای شروع زندگی‌شون هستن خیلی بیشتر از مورد اولی‌ه که گفتم.

وای از روزهایی که تکلیف‌ت با خودت مشخص نباشه. فرو رفته باشی تو روزمرگی‌هات و حواس‌ت به هیچ‌جا و هیچ‌کس نباشه. اس‌ام‌اس یه دوست تو رو به خودت بیاره که چقدر دور شدی از آدم‌های دور و برت.

این روز‌ا از یه طرف برای آینده‌ای که تو ذهن‌ت برا خودت ساختی تلاش می‌کنی و به خودت می‌گی عیبی نداره، شیرینی روزهای آینده‌ای که قراره بیاد تلخ‌ی این روزها رو از بین می‌بره. اما از طرف دیگه یه ترس‌ی هم ته دل‌ت هست که نمی‌ذاره مطمئن بشی به اومدن اون روزا. می‌ترسی از این‌که مبادا نشه، مبادا هم این روزا رو از دست بدی و هم آینده اونی نشه که می‌خوای. همیشه این انرژی مثبت و منفی افکارت با هم سر جنگ دارن، یه موج سینوسیِ امیدواری و نا امیدی تو وجودت هست. گاهی اون‌قدر موج‌ش زیاده که انرژی ۲۴ ساعت کارمداوم تو وجودت هست و گاهی هم اونقد این موج کم‌ه که دست از همه کار می‌کشی و مشغول نوشتن میشی تا شاید کمی آروم بشی. تا شاید تمرکز داشته باشی برای ادامه‌ی کارهات. برای خودت نگرانی که با این افکار، بهترین روزهای عمرت رو می‌گذرونی یا در واقع از دست می‌دی.

به نظرم روزای جوونی هرچند از نظر اونایی که سنی ازشون گذشته روزای خوش و خرم و خوبی هستن اما برای ماها روزهایی هستن که همه شون طعم گس‌ی دارن.

فرمود: «مَن طَلَبنی وَجَدنی و مَن وَجَدنی عَرَفَنی و مَن عَرَفَنی اَحَبَّنی وَ مَن اَحَبَّنی عَشَقَنی و مَن عَشَقَنی عَشَقتُهُ وَ مَن عَشَقتُهُ قَتَلتُهُ وَ مَن قَتَلتُهُ فَعَلَیَّ دیَتُهُ وَ مَن عَلَیَّ دیَتُهُ فَاَنا دیَتُه»

«هرکه مرا بخواهد، می‌جویدم و هرکه مرا یافت، می‌شناسدم وهرکه مرا شناخت، دوست‌م می‌دارد و هر که دوست‌م داشت، عاشق‌م می شود و هرکه عاشق‌م شود، من عاشق‌ش می‌شوم و هر که را من عاشق‌ش شوم، می‌کُشم و هرکه را من بکُشم، خون‌بهایش بر من است و هر که خون‌بهایش بر من باشد، پس من خود خونبهای او هستم»…

آه ای قلب محزون من … دیدی چگونه سودا رنگ شعر گرفت؟
دیدی که جغرافیای فاصله را چگونه با نوازش نگاهی می‌شود طی کرد و نادیده گرفت؟
دیدی که رنج‌های کهنه را با ترنم‌ی می‌شود یک‌باره فراموش کرد؟
دیدی که آزادی، لحظه‌ی نابِ سر سپردن است؟
دیدی که عشق یک اتفاق نیست؟ یک قرار قبلی است، مثل یک تفاهم ازلی، از ازل بوده و تا ابد ادامه خواهد داشت…

پ.ن: سکانسی از مدار صفر درجه

یکم پایین‌تر از میدون ساعت درست کنار بانک ملت می‌شد دیدش. یا تکیه می‌داد به کرکره‌ی پایین کشیده‌ی بانک یا این‌ور تر کنار جدول پیاده رو زیر انداز‌شو پهن می‌کرد و می‌نشست. زیر اندازش اندازه‌خودش جا داشت، فقط یکم بلند بود تا بتونه پاهاشو دراز کنه. چند بسته کبریت هم جلوش می‌ذاشت، قبلنا از اون بسته های بزرگ کبریت هم داشت ولی انگار مشتری نداشت این جور کبریتا، دیگه نمی‌فروخت. همه‌ی کبریتاش از اون معمولی‌ها بود. بسته ای هزار تومن.

یه قیافه‌ی دوست داشتنی‌ و چهره‌ی آروم‌ با هیکل تپل و صورتِ گرد داشت، چادر و چارقد گل‌گلی به سرش بود با موهای حنایی و اغلب سفیدِ از جلو بیرون زده. ندیده بودم با کسی از فروشنده‌های دور و برش حرف بزنه. همون‌جوری می‌نشست و آدم‌های رنگ و وارنگ رو که بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شدن نگاه می‌کرد. آدم‌هایی که تنها بعضی‌هاشون اونم فقط مواقعی که میخواستن سیگاری روشن کنن و فندک و کبریت همراه‌شون نبود، بهش توجه می‌کردن و مشتری‌ش بودن. ازش که می‌پرسیدی کبریتا بسته ای چند؟ خیلی محکم جواب می‌داد: «بسته ای هزار تومن آقا!». یه طنین خوشی تو این «آقا» گفتن‌ش بود که اگه ازش خجالت نمی‌کشیدم همه‌ی کبریت‌هاشو یه جا می‌خریدم. آرزو می‌کردم بشینم یه روز پای حرفاش، کاش می‌تونستنم. مطمئنم خیلی حرفا داشت برای گفتن. نه از خودش. نه! از روزگار…

چند روزه بارون می‌باره و هوا سرد شده، دیگه اون‌جا نمی‌شینه، نمیدونم کجاست، هر روز به بهانه‌ی اینکه اون نگاه مهربون و آروم رو ببینم از اون مسیر می‌رم خونه، ولی اونجا که می‌رسم و جای خالی‌شو می‌بینم بغض میکنم. دل‌م تنگ‌ه برای پیرزنِ تپلِ صورت گرد با چادر و چارقد گل‌گلی و موهای حناییِ اغلب سفیدِ از جلو بیرون زده … کاش همیشه تابستون بود …

مطمئنن همیشه صفات پاک انسانی و برخوردار بودن از این صفات، ارجحیت داشتند به دین و دین‌دار بودن، اصلن برای همین هم هست که هر کدوم از ادیان بزرگ الهی انسان‌ها رو دعوت و تشویق کردن به داشتن این صفات. حالا چرا بعضی از دوستان و اساتید و معلّمین و مبلّغین بزرگوار هرچیزی رو به نام دین سند می‌زنن، اللهُ اعلم.

ینی یه طوری شده که هر کی بی‌دین یا بهتر بگم غیر مسلمان باشه حتی با دارا بودن خیلی از این صفات میشه بدترین آدم‌ها و حتی بالعکس، هرکسی اسمن مسلمان باشه، حتی اگه ذره ای از این صفات بو نبرده باشه میشه آدمِ خوب!

آدما* اگه بتونن اختلاف عقیده رو با تفاوت سلیقه تفکیک کنن خیلی از مشکلات‌شون حل می‌شه. اختلاف عقیده رو سخت میشه باهاش کنار اومد ولی تفاوت سلیقه چیزی‌ه که خیلی مواقع حتی میشه نادیده گرفت‌ش.

–

*شما بخونید دو نفری که زندگی مشترک رو می‌خوان شروع کنن یا شروع کردن